لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

هدف این تحقیق، فراهم آوردن اطلاعات در مورد حافظه کودکان نارساخوان جهت اطلاع رسانی به مدارس عادی و مراکز اختلالات یادگیری و پیش دبستانی، برای آگاهی از عملکرد این کودکان و اجرای برنامه های مناسب، به منظور کاهش مشکلات خواندن آنها می باشد. بدین منظور کلیه دانش آموزانی که به مراکز اختلالات یادگیری شماره 1 و 2 شهر تهران مراجعه کرده و بر اساس ارزیابی های متخصصان این مراکز، نارساخوان تشخیص داده شده بودند، به عنوان نمونه مطالعاتی انتخاب گردیدند. پس از آن، گروه دانش آموزان عادی با روش همتا کردن نمونه ها، از مناطق 20 گانه آموزش و پرورش شهر تهران به صورت تصادفی انتخاب شدند. سپس آزمون حافظه کوتاه مدت و بلند مدت برای هر یک از دانش آموزان اجرا شد. نتایج نشان داد که بین حافظه کوتاه مدت دو گروه نارساخوان سطحی و عمیق تفاوت معنی دار آماری وجود ندارد، ولی هر دو گروه با گروه عادی تفاوت معناداری نشان دادند. بین حافظه بلند مدت هر سه گروه نیز تفاوت مشاهده شد.

زمینه و هدف: جینکو1داروی گیاهی است که اثر مثبت بر بهبود حافظه دارد. در انواع نوروپاتی مانع از آسیب اکسیداتیو میتوکندری ها شده از مرگ سلولی جلوگیری می کند. از طرفی باکلوفن که به عنوان ضد درد و ضد التهاب تجویز می گردد اثر مهاری بر حافظه دارد هدف این تحقیق بررسی تداخل جینکو و باکلوفن بر رفتار شرطی احترازی غیرفعال درحافظه موش می باشد.مواد و روش ها: برای سنجش حافظه روش یادگیری احترازی غیر فعال انتخاب و بدین منظور از دستگاه Imaze استفاده گردید. موش ها به شش گروه تقسیم شدند، به گروه 1 فقط جینکو به صورت خوراکی، به گروه 2 و 3 دوزهای مختلف باکلوفن به صورت داخل صفاقی تزریق شد، به گروه 4 و 5 تجویز توام جینکو و باکلوفن و گروه 6 به عنوان گروه کنترل نرمال سالین تزریق شد. تمامی تزریق ها در یک ساعت معین در روز انجام گرفت. نتایج: تزریق جینکو به تنهایی در مقایسه با کنترل تغییری در حافظه ایجاد نکرد. تزریق باکلوفن با دوزهای مختلف به طور معنی دار موجب کاهش حافظه شد. تزریق توام جینکو و باکلوفن موجب بهبود حافظه گردید. برای تحلیل نتایج از آنالیز واریانس یک طرفه استفاده شد و P<0.05 به عنوان معیار معنی دار بودن اختلاف در نظر گرفته شد. نتیجه گیری: تجویز باکلوفن موجب کاهش و اختلال حافظه گردید، تجویز جینکو اختلال حافظه القا شده توسط باکلوفن را از بین برد، به نظر می رسد این عملکرد از طریق تداخل با سیستم نوروتراسمیتری گابا ارژیک صورت می گیرد، احتمالا جینکو می تواند به عنوان داروی کمکی در کاهش عوارض استفاده از باکلوفن موثر باشد.

والرین گیاهی دارویی با خواص آرامش بخش می باشد. در عصاره والرین اجزای متعددی وجود دارد که دو جز اصلی آن والپوتریات ها و می باشد. در این مطالعه، اثرات تزریق درون صفاقی و درون باطنی والپوتریات ها Volatil oils بر روی حافظه کوتاه مدت و بلند مدت موش صحرایی نر بررسی شده است. تزریق درون صفاقی والپوتریات ها حافظه کوتاه مدت و بلند مدت را کاهش داد. تزریق درون بطنی والپوتریات ها حافظه کوتاه مدت و بلند مدت را کاهش داد. تزریق درون بطنی بیکوکلین اثر والپوتریات ها برای کاهش حافظه کوتاه مدت را معکوس کرد ولی اثر والپوتریات ها برای کاهش حافظه بلندمدت را تغییر نداد. با توجه به مطالعات قبلی بر روی والپوتریات ها، کاهش تثبیت حافظه کوتاه مدت احتمالاً از طریق تأثیر بر روی رسپتورهای GABA__A ، از طریق ممانعت از سنتز پروتئین صورت گرفته است.

یکی از عوارض جانبی مهار کننده های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACEI) مثل کاپتوپریل که در معالجه فشار خون و نارسایی قلبی مصرف می شوند ایجاد سرفه های خشک می باشد. مهار کننده های آنزیم مبدل آنژیوتانسین از تشکیل آنژیوتانسین II و تولید رادیکالهای آزاد، هیدرولیز برادی کینین، انکفالینها و آندورفینها جلوگیری می کنند و براساس برخی گزارشات افزایش غلظت برادی کینین باعث ایجاد سرفه های حاصل از مصرف داروهای ACEI می باشد. نوسکاپین یک آلکالوئید اپیوئیدی ضد سرفه است که در مداوای سرفه القا شده با مهار کننده های آنزیم مبدل آنژیوتانسین موثر می باشد. گزارش شده که نوسکاپین باعث کاهش اثر برادی کینین می شود. از سوی دیگر، داروهای ACEI دارای اثر تقویت کنندگی بر الگوهای حافظه و یادگیری هستند و براساس تحقیقات بعمل آمده به نظر می رسد که برادی کینین در این مورد نقش اساسی را بازی می کند.در این تحقیق اثرات مرکزی نوسکاپین و نیز تداخل عمل آن با داروی کاپتوپریل بر حافظه و یادگیری در موشهای صحرایی نر نژاد ویستار بررسی شده است. تزریق دوزهای مختلف نوسکاپین(1, 2, 3 μg/3μl)  در مقایسه با گروه شم (که سالین دریافت کرده بودند) در 30 دقیقه قبل از اکتساب و یا در 20 دقیقه و همچنین 24 ساعت قبل از بیادآوری مشخصا و بصورت وابسته به دوز "زمان یادآوری" را کاهش داد. همچنین تزریق درون بطنی (5μg/3μl) کاپتوپریل (داروی ACEI و مهار کننده تجزیه برادی کینین) هم حافظه کوتاه مدت و هم حافظه بلند مدت و نیز یادگیری را تقویت کرد. تزریق توام دوزهای مختلف نوسکاپین (1, 2, 3 μg/3μl) همراه کاپتوپریل (5μg/3μl) نیز حافظه و یادگیری را کاهش داد. بنابراین می توان نتیجه گرفت که احتمال داده می شود نوسکاپین می تواند با اثر آنتاگونیستی با برادی کینین حافظه و یادگیری القا شده با داروهای ACE I را تضعیف کند.

این تحقیق، با هدف بررسی اثرات کوتاه و بلند مدت نوفه سفید بر حافظه فضایی و فعالیت حرکتی موش صحرایی نر انجام پذیرفته است. در این مطالعه، 15 سر موش صحرایی نر از نژاد ویستار بصورت تصادفی که به دو گروه مهار و گروه در معرض تقسیم شدند. گروه در معرض مواجهه به مدت 21 روز (پنج روز در هفته، روزانه شش ساعت، با شدت 100 دسی بل) در معرض نوفه سفید قرار گرفتند. گروه مهار نیز در شرایط آرام قرار داده شدند. دو روز پس از پایان مواجهه، حافظه فضایی از طریق ماز «وای» و فعالیت حرکتی از طریق آزمون میدان باز ارزیابی شدند. به منظور بررسی اثرات طولانی مدت نوفه، آزمون های مذکور سه هفته بعد از اتمام مواجهات نیز تکرار شده اند. نتایج نشان می دهند که دو روز پس از اتمام مواجهات، مسافت طی شده و درصد تناوب خودبه خودی در گروه مورد به طور معناداری پایین تر بود. هم چنین، پس از گذشت سه هفته از اتمام مواجهات فعالیت حرکتی و درصد تناوب خودبه خودی به طور معناداری در گروه مورد پایین تر بود. براساس نتایج، مواجهه با نوفه می تواند به عنوان یک عامل مؤثر در تغییر فعالیت حرکتی و اختلال حافظه فضایی در موش صحرایی عمل نماید.

مقدمه: شواهد نشان می دهند که گلوکوکورتیکوییدهای ترشح شده از قشر غدد فوق کلیه در طی حالات هیجانی بر ذخیره حافظه اثر می گذارند. وجود گیرنده های گلوکوکورتیکویید با تراکم بالا در ناحیه پشتی هیپوکمپ احتمال نقش آنها را در ذخیره حافظه در این ناحیه مطرح می سازد. هدف از این تحقیق، بررسی اثر تعدیل فعالیت گیرنده گلوکوکورتیکویید در ناحیه پشتی هیپوکمپ بر ذخیره حافظه فضایی و تثبیت اطلاعاتی تازه آموخته شده در مدل یادگیری ماز آبی موریس است.مواد و روشها: موشهای نر نژاد لانگ ایوانز (Long-Evans) با وزن 280 تا 320 گرم در این مطالعه استفاده شدند. ابتدا روی ناحیه پشتی هیپوکمپ موشها به صورت دو طرفه کانول راهنما قرار داده شد. یک هفته بعد، موش با به کارگیری مدل ماز آبی موریس برای یادگیری فضایی، آموزش داده شد. بلافاصله و در زمان های 60 و 120 دقیقه بعد از آموزش، دگزامتازون (0.1 میکروگرم در 0.6 میکرولیتر به ازای هر طرف) به عنوان آگونیست یا Ru 38486 (3 نانوگرم در 0.6 میکرولیتر به ازای هر طرف) به عنوان آنتاگونیست گیرنده گلوکوکورتیکویید به صورت دو طرفه و به طور روزانه به داخل هسته فوق تزریق شد. برای ارزیابی حافظه فضایی از دو ملاک استفاده شد: 1- مدت زمانی که طول می کشید تا حیوان صفحه پلکسی گلاس را پیدا کند(Escape latency, EL) . 2- مسافتی که حیوان برای پیدا کردن صفحه پلکسی گلاس طی می کرد. (Length of distances, LD) .یافته ها: نتایج نشان میدهد که تزریق آگونیست گلوکوکورتیکویید بلافاصله و تا 60 دقیقه پس از آموزش، به طور قابل توجهی ذخیره حافظه فضایی را افزایش می دهد (P<0.01). برعکس، تزریق آنتاگونیست گلوکوکورتیکویید به طور معنی دار ذخیره حافظه فضایی را کاهش می دهد (P<0.01). تزریق داروها 120 دقیقه بعد از آموزش اثر معنی داری بر تثبیت حافظه فضایی نداشت.نتیجه گیری: یافته های فوق نشان می دهد که فعال شدن گیرنده های گلوکوکورتیکویید ناحیه پشتی هیپوکمپ در رت نقش مهمی در روند تثبیت اطلاعات تازه آموخته شده فضایی حداقل تا 60 دقیقه بعد از آموزش دارند.

زمینه و هدف: کارگران در برخی صنایع در معرض مواجهه با استایرن هستند. این ماده در دمای اتاق فرار و به شدت چربی دوست است و بافت مغز نیز دارای چربی بالایی است، بنابراین می تواند اثرات عصبی گوناگونی از جمله اختلال در حافظه را موجب شود. از طرفی حافظه در زندگی روزمره و محیط کار نقش بسیار مهمی دارد. تحقیق حاضر نیز با هدف بررسی اثرات کوتاه و بلند مدت استایرن بر حافظه فضایی کاری و فعالیت حرکتی موش صحرایی نر انجام پذیرفت. روش بررسی: در این مطالعه تجربی تعداد 12 سر موش صحرایی به صورت تصادفی به دو گروه مورد و شاهد تقسیم شدند. در گروه مورد، موش ها به مدت 3 هفته در معرض استایرن قرار گرفتند(غلظت750 پی پی ام، روزانه 6 ساعت، 5روز در هفته). در گروه شاهد موش ها در شرایط مشابه و بدون مواجهه با استایرن قرار گرفتند. 2 روز پس از اتمام مواجهه حافظه فضایی کاری و فعالیت حرکتی از طریق آزمون Y شکل و آزمون میدان باز ارزیابی شد. به منظور بررسی اثرات طولانی مدت استایرن آزمون های مذکور 21 روز بعد از اتمام مواجهات نیز تکرار شد. در این مطالعه تناوب خود به خودی به عنوان شاخص حافظه فضایی کاری، سرعت و مسافت طی شده به عنوان شاخص های فعالیت حرکتی و زمان سپری شده در مرکز به عنوان شاخص عدم اضطراب مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: نتایج به دست آمده نشان داد که 2 و 21 روز پس از اتمام مواجهه با استایرن، زمان سپری شده در مرکز جعبه آزمون میدان باز، مسافت طی شده و سرعت حرکت به طور معنی داری کاهش یافت. این اثرات در 21 روز پس از اتمام مواجهه نسبت به 2 روز پس از اتمام مواجهه شدیدتر بود. به طور مشابهی مواجهه با استایرن به طور معنی داری تناوب خود به خودی را کاهش داد. نتیجه گیری: براساس نتایج، مواجهه با استایرن منجر به کاهش فعالیت حرکتی و اختلال حافظه فضایی کاری موش صحرایی می شود. برای بررسی اثر بلند مدت استایرن بر روی رفتار نیاز به مطالعات بیشتری می باشد.